Deze web-log gaat over twee maatjes (Fred en Heinrich) die dit jaar (2005) de Vierdaagse van Nijmegen willen gaan lopen. Hoe is dat zo allemaal gekomen … Tijdens een heerlijk etentje (augustus 2004) en na bedwelmd te zijn door een flinke slok (of meer) Tequila, hebben we een wurgcontract met Nick (zoon van Fred) getekend. We hebben ons nl. vastgelegd op een avontuur … de 4 x 50 kilometer van Nijmegen volbrengen.
Na het aanschaffen van schoenen en sokken zijn we op 5 september 2004 gestart met lopen. Meteen maar 15 kilometer gelopen. Ja hoor, de eerste blaren waren er.
We lopen nu elke zondag een flink aantal kilometers. Het gaat inmiddels prima. Klik hier voor ons trainingsschema. De zorg voor onze voeten neemt met de dag toe. Zo worden likdoorns professioneel verwijderd (door pedicure Conny Sauer) en zalfjes gesmeerd. De voeten worden als sluitstuk van een warme douche met koud water afgespoeld. Daar schijnen ze “hard” van te worden….. Elke week zullen we hier verslag doen van onze voorbereidingen op het Vierdaagse avontuur.

Update:
aangezien Fred is uitgeloot voor Nijmegen gaan we nu de Vierdaagse van Apeldoorn lopen.

Vorige week maandagmiddag checkten we in bij ons hotel “De Keizerskroon” in Apeldoorn. Een alleraardigst optrekje gelegen vlak in de buurt van paleis Het Loo. Het hotel had zelfs met een zwembad op de bovenste verdieping. Hiervan maakten we na het lopen graag gebruik. Het koele zwemwater onttrok heerlijk de warmte uit ons oververhitte lijven (mede als gevolg van het zeer warme weer).

een onverwachte ontmoeting

Toen we ons op de kamer gexefnstalleerd, gingen we de route naar de start verkennen. Nadat we ons hadden aangemeld voor de Vierdaagse, dronken we een biertje. Muziek van het Seniorenorkest ” De Vriendenkring” werd afgewisseld met optredens van zanger Andy andy.mpg. Daarna verkenden we de omgeving van ons hotel.

Na wat rond het paleis Het Loo te hebben gelopen, zagen we aan de voorzijde van het paleis een bijzonder fraai landhuis staan, “Het Kleine Loo” genaamd. Er liep een statige (wellicht adellijke) man door de reusachtige en fraai aangelegde tuin. “Zo, … u woont er buitengewoon mooi bij” zeiden wij. De man moest even glimlachen. “Tot mijn 65e wel ja. Daarna moet ik eruit”. “Eruit?”, zeiden wij. “Ja. Ik ben de directeur van Paleis Het Loo en dit is een ambtswoning”. Nou, nou nou zeg, wat een prachtige locatie. “En dit is mijn woon-werkverkeer” zei hij met een glimlach, toen hij door de prachtige bomenlaan richting het paleis keek. Wij schatten de leeftijd van de directeur (naar ons later bleek doctor Johan R. Ter Molen) rond de 60. Hij droeg een donkergrijze pantalon (nee zo’n iemand draagt geen broek) waarvan de stof ter hoogte van zijn broekzakken was versleten, waardoor de witte voering zichtbaar werd. (“Johan koop toch eens een nieuwe pantalon”, heeft zijn vrouw wellicht meerdere keren bij hem aangedrongen. Waarop hij steevast antwoordde met “Nee liefste, deze pantalon zit mij nog als gegoten”. (dit terzijde)).

“Hoe word je directeur van paleis Het Loo?”, was een vraag die ons op de lippen brandde. Zou het een functie zijn die via de kringen binnen het Koninklijk Huis wordt vergeven zodra het de Koningin heeft behaagd iemand na ampel beraad te benoemen? Weet u … we durfden het niet te vragen. De bal lag nu echter wel voor open doel. We zouden deze vriendelijke deftige geaffecteerd pratende man (hij sprak “garage” uit op zijn Frans) eens wat vragen stellen. Het ging over van alles en nog wat. Hij raakte na verloop van tijd warempel op dreef. Zo vertelde hij dat Het Kleine Loo vroeger het huis van “de Intendant” was. Deze functionaris zorgde vroeger voor het dagelijkse beheer en het onderhoud van de Koninklijke verblijven. Hierbij hoorden ook de inrichting van de gebouwen en tuinen en de interne beveiliging. Je zou kunnen zeggen een soort van ”hoofd facilitaire dienst”. “Wisten jullie dat we drie prinsen van Oranje hebben?” vroeg hij ons plotsklaps. We keken elkaar aan en dachten dat hij een dolletje met ons wilde maken. Maar daar was hij eigenlijk de man niet naar. Neen, dat wisten we niet. U soms?

“Drie prinsen van Oranje? U maakt een grapje”, zeiden wij. “Neen, zeker niet. Willen jullie weten hoe het zit?”. Nou dat wilden wij wel. De toon waarop hij sprak, klonk immers als het begin van een spannend jongensboek. Geweldig! Vervolgens vertelde hij in geuren en kleuren zijn verhaal. Waarbij onze ogen -ongewild- steeds afdwaalden naar zijn versleten broekzakken. Enigszins onder de indruk van het werkelijk unieke verhaal van de directeur zelf en met het oog op onze nachtrust, namen we afscheid van de directeur en vertrokken nog namijmerend naar ons hotel.

Vier zware dagen

De routes van de Vierdaagse leidden ons door een schitterende omgeving. Op onze vierdaagse strooptocht hebben we over heidevelden, zandverstuivingen, en door loof- en dennenbossen gelopen. Bij een temperatuur van tegen de dertig graden(!) was het flink afzien. Het lopen in de glooiende omgeving van Apeldoorn bleek heel wat anders dan het lopen op geasfalteerde wegen bij ons. We waren dan ook blij met het advies om in Apeldoorn 40 km te lopen in plaats van 50 km.

tussen de maisvelden

in het donkere bos

kuitenbijtertje

op de heilaatste rustplaats op 4e dag

een zoute stengel voor onderweg

paradijsvogels

Als voorbereiding op deze Vierdaagse hadden we veel euri’s gexefnvesteerd in goede schoenen, sokken en andere kleding. Goede -ingelopen- schoenen zijn natuurlijk heel belangrijk. Maar wat schetste onze verbazing. Er liepen paradijsvogels mee die de Vierdaagse aflegden op … houten klompen!!!

Paradijsvogel 1 was Arend van Sloten uit Zwolle. Na een praatje met deze man pakte hij een bosje fotokopiexebn uit zijn broekzak en gaf ons quasi-nonchalant 2 velletjes. Hierop stond een foto van hem voorzien van naam, adres en een handtekening. Ook op zijn klompen stond zijn naam geschreven (volgens ons stond hij iets te graag in de belangstelling). Op de foto hieronder zingt hij mee met de arcordeonist.

arend van sloten

Op onze vraag of het lopen met klompen hem geen blaren opleverde vertelde hij in het Tukkeriaans dat hij van paardebloemen een soort zalfje maakte. Daarbij voegde hij ook andere kruiden maar deed daar verder geheimzinnig over… jammer. Ook dronk hij bij iedere rustplaats xe9xe9n of twee biertjes viel ons op. Een heel andere aanpak dus dan de gemiddelde adviezen om een Vierdaagse te lopen……

op klompen ….

Paradijsvogel 2 – ook op klompen- deed ons denken aan Vader Abraham (Pierre Kartner). Een aardige vent in witte kleding met een Mexicaanse hoed op. Hij vertelde dat hij volgende week ook de Vierdaagse in Nijmegen gaat lopen maar dan wel in zwarte kleding. Hij protesteert namelijk tegen het huidige lotingsysteem. Hij heeft al 25 keer in Nijmegen meegelopen maar vorig jaar door omstandigheden niet. Nu is hij uitgeloot en loopt dus letterlijk en figuurlijk zwart mee. We steunen hem van harte want ook wij waren de dupe van dit lotingsysteem.

lekker soepie

Paradijsvogel 3 was een aardige rustige vent in korte broek met bretels die met alleen een mijter op (dus zonder hulpmiddelen en schmink) meteen door kon gaan voor Sinterklaas. We hebben niet met hem gesproken. We hadden het sterke vermoeden dat wij hem eind vorig jaar ook in korte broek (en eveneens met bretels) hadden gezien tijdens de Bloesemtocht in Geldermalsen.

De organisatie

Bij het organiseren van zo’n Vierdaagse komt heel wat kijken: administratie, controles, medische verzorging, muziek, catering, sanitaire voorzieningen, bezemwagens, verkeersregelaars enz. enz. Een pluim en onze welgemeende dank voor alle mensen die dit evenement hebben georganiseerd c.q. hebben ondersteund. Geweldig mensen! Zonder iemand tekort te willen doen vinden wij de medewerkers van de medische dienst echte kanjers! Een ploeg mensen die de hele dag (van 06.00 tot 18.00 uur en soms nog langer!) vieze en stinkende voeten en blaren moesten behandelen en andere lichamelijke ongemakken moesten “repareren”. En dat allemaal op basis van vrijwilligheid! Zonder deze medewerkers hadden wij deze Vierdaagse niet uit kunnen lopen. Een extra veer voor deze mensen!

de administratie

de verkeersregelaar

de medische diensteven op de tanden bijtenvoor

na

Mission completed

Ondanks onze voorbereiding was de Vierdaagse van Apeldoorn best wel zwaar te noemen maar gelukkig beschikten we over genoeg doorzettingsvermogen en conditie om na vier dagen aanpoten met succes de finish te halen. Wie nu nog beweert dat de 40 km afstand een “damesafstand” is, die weet niet waar die het over heeft. Petje af voor iedereen!

Vanochtend vertrekken we om 09.00 uur richting Apeldoorn. Het belooft een mooie week te worden en wij hebben er zin in!

Wanneer u hier klikt, kunt u lezen wat ons deze week allemaal te wachten staat. Vanavond een officixeble opening en donderdag krijgen we zowaar een “wandelboekplaatje”. Het kan niet op! Dagelijks kunt u hier zien hoeveel deelnemers aan de start zijn verschenen en hoeveel er zijn uitgevallen. Elke dag willen we op onze web-log verslag doen van onze ervaringen en belevenissen van die dag. Dus hou onze log in de gaten!

O ja, over de poema willen we het niet met u hebben. Waar je echter niemand over hoort zijn die dekselse eekhoorns!

Klik op de eekhoorn en vergeet niet uw speakers aan te zetten. Dit is geen broodje aap verhaal!

Het was zes uur vanochtend en zoals elke week besloten we terplekke waarheen de wandelreis deze keer zou gaan. We besloten naar de Dordtse Biesbosch te lopen en tevens een bezoekje te brengen aan de jaarlijkse boekenmarkt in de binnenstad. Vandaag was het een bijzondere dag. Het was immers onze laatste trainingswandeldag. Volgende week is het immers zover. Dan gaan we voor het echie!

praatje toiletpot
Een uurtje later liepen we de Biesbosch in en zagen we een (enorm prijzig) autopark voor de toegangspoort van golfclub Merwelanden staan. De terreinbeheerder had zich kennelijk verslapen. Maar ja, wie gaat er dan ook al om 07.00 uur golfen? U wel? Wij niet! Nadat we ons bekende rondje hadden gelopen, stopten we even bij de pauwen.

We vonden daar deze veer die we vandaag symbolisch nog 3 keer zouden weggeven.

Vervolgens liepen we richting restaurant Merwelanden bij de recreatievijver. Opeens hoorden we iemand achter ons roepen: “ze zijn schoon hoor!”. We keken achterom, er kwam een man aangefietst, “De wc’s zijn schoon hoor! Ik heb ze net gepoetst”, zei hij nogmaals. “Heel fijn!”, zeiden wij. “Dank u wel!”. Hij zei verder niets en reed door. We liepen in dezelfde richting als die de man fietste. Na vijf minuten kwamen we hem weer tegen. Hij stond op een werkterrein een praatje te maken met een collega die zojuist alle vuilnisemmers op het terrein had geleegd.

werkplaats

“Hallo”, zeiden wij. “Zijn jullie naar de wc’s geweest?” vroeg de man. “Uh, nee”, antwoordden wij. “De mensen zijn viespeuken”, zei hij verbeten. “Hoe bedoelt u?”, vroegen wij. “Je hebt daar 3 wc’s met bril en 1 plasbak en dan nog poepen ze in die plasbak! Ik heb een slimmere kat hoor! Die graaft een kuiltje, poept erin en gooit er dan grond over”. Inderdaad, dat was zeker een wijsheid als een kat .. uh … koe. We raakten een poosje geanimeerd in gesprek met hem en zijn collega over het recreatie- en ander gedrag van dagjesmensen en namen afscheid. Het was ons duidelijk dat deze man trots was op het resultaat van zijn werk: schone toiletten. We waren nieuwsgierig geworden en besloten een inspectie uit te voeren (daar hebben we ervaring mee, zie onze inspectie van Ikea op de log van vorige week). En inderdaad het verhaal van de beste man klopte. “3 + 1″ xe9n brandschoon.

spic en spande nu wel schone plasbak

Maar wat is dat? Niet xe9xe9n hokje was voorzien van toiletpapier! We stelden ons voor dat je net heerlijk een zak patat had geconsumeerd en daarna besloot om even te toiletteren. Wanneer je bij binnenkomst van het toilet niet had gezien dat er geen toiletpapier aanwezig was, dan moest je dus “na het boeken van het resultaat een beroep doen op je eigen creativiteit” zullen we maar zeggen.

tip: neem toiletrol mee
(net als op de camping)

Sociaal en complimenteus als we zijn, konden we het niet laten de beste man een -welgemeende- veer te geven voor de brandschone toiletten maar we zouden hem tevens wijzen op het ontbreken van toiletrollen. We liepen daarom terug naar het werkterrein.”Meneer we zijn toch even wezen kijken en we moeten inderdaad zeggen dat de toiletten brandschoon zijn. Het ziet er spic en span uit”. “Dat vind ik nou aardig van jullie. Dat zeggen die mensen hier nooit”, zei de man.

Pfff … gelukkig , nu konden we onze kritische noot plaatsen. “Uh we hebben wel 1 opmerking: de toiletrollen ontbreken”. “Nou dan zal ik jullie nog eens wat vertellen”, zei de man. “Als ik die rollen ophang dan stoppen die mensen hele rollen in de afvoer”. “Wat?!!!” zeiden we in koor. Je hebt dagjesmensen die het goed met de natuur en de voorzieningen voor hebben en mensen die … grrrr!”. Toen we alle details over toiletgebruik hadden aangehoord, liepen we richting de binnenstad, op naar de boekenmarkt.

boekenmarkt

Het zag er gezellig uit met die boekenkramen in de oude binnenstad.

We zagen boeken liggen en hangen welke ons, na het recente “wc-avontuur”, even deden glimlachen.

ambassadeur van Dordrecht
Na een half uurtje slenteren tussen al dat cultureels, kwamen we aan bij de Waterbus naar Papendrecht. We zagen een medewerker van de waterbussen die ons (en kennissen ook) al eerder was opgevallen door zijn enthousiasme en klantvriendelijkheid. We toonden hem onze abonnementen. “Hallo meneer VDB… en meneer G… welkom aan boord”. Een duidelijk verschil met de meeste medewerkers van (water)bussen en treinen merkten we op. Vaak worden de door ons getoonde kaarten amper een blik waardig gegund, ook wordt er nauwelijks iets gezegd. We complimenteerden de man hier dan ook mee met een tweede veer. “Ach het kost niets extra”, zei de medewerker van de waterbus. “Het gaat eigenlijk maar om drie dingen: vriendelijkheid, aandacht geven en een glimlach. “Ik ben ook een van de zevenhonderd ambassadeurs van Dordrecht”, ging hij verder. . “Deze week heeft De Dordtenaar foto’s van mij gemaakt. Ze komen deze of volgende week met een special over de ambassadeurs van Dordrecht. Wow!, wij hadden hier een primeur te pakken! “Het idee van ambassadeur is een paar jaar geleden tijdens een zomertocht naar Schoonhoven ontstaan. Ik vertelde de passagiers tijdens deze tocht waar we toen allemaal langs kwamen. De passagiers konden dat heel erg waarderen. Er zat toen ook een man van de gemeente Dordrecht op deze boot, die dat ook opviel. Die man en ik hebben toen het idee van de ambassadeurs van Dordrecht uitgewerkt. Het idee was eigenlijk simpel, stond op 1 velletje papier. Toen zijn er allerlei mensen van de gemeente verder mee aan de slag gegaan en die haalden ook hondenpoep erbij. Nu is het een dik plan geworden”. We vroegen of we een foto van hem mochten maken. Daar stemde hij maar wat graag mee in (het gaat om de medewerker rechts op de foto).

ambassadeur van Dordrecht

We bedankten hem en liepen vervolgens Papendrecht in. Als bedrijf bof je maar met zo’n enthousiaste medewerker die xe9cht gevoel heeft voor dienstverlening en klanten.

Na 33 kilometer waren we weer thuis. Trots als een pauw dat we 685 kilometer(!) als voorbereiding op de Apeldoornse Vierdaagse er op hadden zitten. We besloten nog xe9xe9n ding te doen … onszelf een veer geven (de derde vandaag). Die hadden we wel verdiend bedachten we. Wat begon met een weddenschap liep uit op een serieuze voorbereiding voor het echie volgende week. Mocht ons hotel over een internetaansluiting beschikken, dan zullen we u elke dag (dinsdag 13 juli t/m vrijdag 16 juli) via deze web-log op de hoogte houden van onze ervaringen.

Vandaag waren we weer vroeg van de partij. De lucht was helder en om vijf uur zagen we de koperen ploert alweer op komen. Het beloofde een warme dag te worden. Gisteren hadden we 40 km gelopen en vandaag zouden we dat weer doen. Opvallend was dat we ons fit voelden. Zou lopen dan inderdaad zo gezond zijn? Vandaag zouden we gaan voor een loop naar Krimpen aan de Lek. Zo konden we meteen gebruik maken van het pontje Kinderdijk <> Krimpen. Het laatste pontje op ons lijst. Hiermee hebben we alle bruggen en pontjes, rondom de Drechtstreek benut. Ook zouden we een ontbijttest bij Ikea Sliedrecht uitvoeren.

Op weg naar Krimpen liepen we door het molengebied van Kinderdijk. Inmiddels bekend gebied voor ons. Vervolgens door het dorpje Kinderdijk. Vorig jaar is hier de miljoenen straatprijs van de Postcodeloterij gevallen. Daar zie je nu nog de effecten van. Relatief veel huizen staan leeg en te koop. Verlaten door de gelukkige “doorstarters”. Om half elf kwamen we aan bij Ikea Sliedrecht om dit ontbijtje van 1,95 euro eens te nuttigen.

O ja, als u denkt “wat gaan die jongens er onbevangen in”, dan moeten we u helaas teleurstellen. We hebben namelijk eerst wat “geGoogled” om ons wat breder op het aanbod van Ikea te orixebnteren. We kwamen o.a. deze info op een site tegen:

Ikea Sliedrecht
Een handige tip voor als je naar Ikea Sliedrecht komt om alleen het restaurant te bezoeken:

Sla bij binnenkomst nog voor de trap rechtsaf, loop het gangetje door en sla dan linksaf. Na dertig meter sta je dan al in het restaurant. Dus zonder eerst alle toonzalen door te moeten lopen!

Dit is wat je krijgt voor nog geen 2 euri! Alleen moet je wel zelf de inhoud van het ontbijt bij elkaar zoeken. Dat is nog niet zo gemakkelijk. Er hangt aan het begin van het buffet wel een foto boven je hoofd waarop hetgeen staat afgebeeld wat je voor je 1,95 krijgt, maar de croissantjes, boter, eieren en koffie liggen verspreid over het hele restaurant. Dus je moet wel eens terug naar de foto om te kijken wat er nu wel en wat er nu niet bij zit voor die prijs. Helaas waren de borden op, dan maar voor schoteltjes gekozen. Uiteindelijk is dit dan het resultaat.

Toen Fred deze foto van de ontbijtjes maakte, werd er door sommige van de aanwezige gasten even met de wenkbrauwen gefronst. Aan een alleraardigst meisje achter het buffet vroegen we hoe het zat met de eventuele ontvangst van wandelgroepen. Vriendelijk doch dringend adviseerde zij ons om bij groepen van meer dan 10 personen te reserveren. “Eigenlijk zijn we hier niet op ingericht”. Terwijl we genoten van dit overheerlijke ontbijt en onze hoofden naar links draaiden, zagen we een bordje met de tekst “tweede kopje gratis”. Nou, daar hadden we wel zin in! En hup we haalden nog 2 van die heerlijke cappuccino’s uit de automaat.
Klik hiervoor ons unanieme oordeel.

Na dit heerlijke ontbijt vertrokken we via het dorpje Wijngaarden naar huis. Vandaag helaas geen paradijsvogels ontmoet, wel genoten van het weer en de natuur.

Aanstaand weekend lopen we nog xe9xe9n keer en dan zijn we klaar voor het echie in Apeldoorn. We hadden deze dag weer 40 km in de benen en waren allebei zowaar ook nog een paar blaren rijker.

zaterdag: we stonden even paf

Dit weekend hadden we gepland om 2 maal 40 kilometer te gaan lopen. Omdat het vrijdagavond nog bijzonder warm was, waren we laat naar bed gegaan. Helaas liepen vanochtend om 04.00 uur (!) onze wekkers alweer af. Weinig geslapen dus. U hoort ons niet klagen, we willen het zelf. Na een broodje en een bakkie ontmoetten we elkaar om exact 05.00 uur. Het was al licht xe9n heerlijk fris na die verkwikkende onweersbui. We hadden er weer zin an!

U moet weten dat we in een lommerrijk wijkje aan de rand van Papendrecht wonen. We vallen dus al heel snel met onze neus in de natuur. En dat bleek ook vandaag. Honderden jonge kikkers (een halve centimeter groot) sprongen over de wandel- en fietspaden.

Helaas (voor de kikkers) hadden we dat te laat door. “Ahum, als u begrijpt wat wij bedoelen” (knipoog)

Na deze “misser” liepen we al snel door naar het gehucht Oostendam (bij Ridderkerk), vandaar zijn we naar Heerjansdam gelopen. In Heerjansdam aangekomen, zagen we een sliert wandelaars lopen. Dit bleken deelnemers te zijn aan de 50e Marijketocht (60 km). We bedachten ons geen moment en hebben “illegaal” een stuk meegelopen. Lekker even “klaplopen”. Het viel ons op dat we het tempo van de mede-wandelaars goed konden volgen. Dat gaf ons een goed gevoel. De route voerde richting natuurgebied De Devel.

Wat een schitterend gebied! Na enige tijd kwamen we een boomlange bejaarde boerin tegen, gehuld in een jurk met schort, en op klompen. Zij liet haar hond -Bobbie- uit en keek naar de wandelaars. Ze wilde maar wat graag op de foto en poseerde trots voor de camera.

Vervolgens liepen we weer op met de wandelaars. Op een kruising besloten we rechtsaf te slaan en onze eigen weg te gaan volgen. Niet lang daarna werden we (op een wandelpad notabene!) bijna door een auto van onze sokken gereden. Deze auto stopte even verderop bij een bouwvallig schuurtje.

Een mevrouw met een cowboyhoed op stapte uit, en liet de motor van de auto draaien. “Nou mevrouw u had zeker haast?”. Ze reageerde hierop niet inhoudelijk. “Kijk eens aan, ik zie twee stoere en sterke mannen! Dat komt even mooi uit! Kunnen jullie mij even helpen?” “Euh ja”, antwoordden wij. “Wat moet er gebeuren?” “Kunnen jullie dat pak hooi daar in de wei even pakken en in deze aanhangwagen gooien ?”(klusje 1)

“De paarden moeten namelijk worden gevoerd. Oppassen voor de geit hoor want ze kan flink bijten”.

Om bij het pak hooi te komen, moest een hek worden geopend voorzien van een zware ketting met hangslot. Dit was een probleem. De sleutel van het hangslot hing namelijk aan een sleutelbos tezamen met – naar schatting- nog een stuk of 40 sleutels(!). En deze sleutelbos zat vast aan de contactsleutel van haar auto. “O, ik moet denk ik de auto afzetten, maar dan heb ik straks wel problemen met starten”. Wij keken elkaar even aan. Toen zette de vrouw de motor van haar auto af. Na een paar keer proberen bleek warempel de achtste sleutel te passen op het hangslot van het hek. We maakten het hek open en liepen naar de baal hooi (ondertussen de geit nauwlettend in de gaten houdend). “Het hooi is zwaar hoor door de regen”. “Nou dat heeft u dan mooi geregeld”, zeiden wij. “Ja maar jullie zien er zo sterk uit”, zei de vrouw. Toen vertelde ze een verhaal over haar zieke vriend. “Hij heeft nog 3 maanden te leven. Hij woont in Beuningen in een huis dat het “Pippi Langkoushuis” wordt genoemd met 3 bunder(!) grond.

Ik kan dat huis niet betalen als hij overlijdt, maar het is zo’n mooi huis! En toen kwam het.
“Zijn jullie gebonden?” vroeg ze ons. We keken elkaar verbaasd aan. “Ik wel”, antwoordde Fred. “Zou jij niet met mij in dat huis willen wonen?”, vroeg ze aan Heinrich. Het is een heel mooi huis. Het moet alleen wat worden opgeknapt”. “Kennen jullie Anton Heyboer?, die had het ook voor elkaar”. “Zo wil ik wel met een paar mannen wonen. Maar anders neem je toch gewoon je vrouw mee”, zei ze tegen Fred. “Maakt mij niet uit hoor”. We stonden even perplex. “Willen jullie mijn telefoonnummer?” We zijn niet verlegen, maar dit vonden we wel heel “bijzonder”. We gaven subtiel een draai aan het gesprek en pakten de baal hooi op (inderdaad loodzwaar zeg … pfff!), en legden deze in de aanhanger.

Toen het pak hooi en de aanhangwagen lag, deed ze de achterdeur van haar auto open. U moet weten dat wij onze auto’s haast nooit schoon maken maar dit sloeg alles!

Wat een enorme bende lag in haar auto! Tussen de rommel in haar auto lag een stapel gevulde koeken en wat croissantjes. “Lusten jullie een gevulde koek?”, vroeg ze aan ons, terwijl ze ondertussen een spuitbus met deodorant op haar oksels richtte. “Uh …. neen … dank u … uh … we hebben net een boterhammetje op”. Goed de baal hooi lag in de aanhanger, het klusje was geklaard. De mevrouw stapte in haar auto en startte de motor. Dat lukte warempel niet. “Dat doet ie wel meer. Kunnen jullie even duwen?” (klusje 2). “Euh ja hoor, wij helpen u wel even”, zeiden wij (galant als we zijn). “De aanhanger moet volgens ons dan wel ontkoppeld worden”, zeiden we. Ze pakte de grote sleutelbos weer en deed verwoede pogingen om de sleutel van het slot van de aanhanger te vinden. Tevergeefs. “Dan duwen we wel met aanhangwagen en al”, zeiden we. En dat lukte zowaar.

De mevrouw met de cowboyhoed reed een stukje door en stopte haar auto weer bij een wei waarin paarden stonden (en liet nu de motor draaien). “Kunnen jullie dat pak hooi even bij de paarden gooien?” (klusje 3). En terwijl we hier mee bezig waren, drong ze weer aan om gezamenlijk villa Kakelbont in Beuningen te kopen. “Het is echt een heel mooi huis” ging ze verder toen ze tussen haar paarden stond. “Willen jullie echt niet mijn telefoonnummer hebben?” We vonden het tijd worden om ons uit de voeten te maken.

Wat een ontmoeting zeg! Bijna elke week maken we wel iets mee, wanneer we aan het lopen zijn. Hiervan doen we ook verslag op onze web-log, maar dit sloeg echt alles! Ook dit is waar gebeurd verhaal mensen!

Een half uurtje later kwamen we aan bij het voetgangerspontje die vaart tussen Zwijndrecht en Puttershoek. Ons oog viel op een wel heel bijzondere tekst van de pontschipper.

Vraagje: weet u wat er op de plaats van het vraagteken zou moeten staan? Wij niet.

Vervolgens liepen we naar Zwijndrecht om met de waterbus over te steken naar Dordrecht. Op de markt in Dordt namen we nog een heerlijke Hollandse nieuwe. Moddervet waren ze, dus ze gingen er wel in … burp! Het laatste stukje (niet van de haring maar van de weg terug) lag voor ons. We slingerden door Dordt en liepen over de Papendrechtse brug richting huis.

Vandaag konden we weer veertig kilometer op de lat bijschrijven. Vanavond bijtijds naar bed toe, want morgen willen we weer om 05.00 uur starten. We ontbijten (of beter gezegd “lunchen”) dan op een plek die we meteen uitgebreid gaan testen op de verhouding kosten/kwaliteit. Nieuwsgierig geworden? Bezoek morgenavond weer onze web-log voor het verslag van vandaag (zondag).

Dit weekend zouden we zowel zaterdag en zondag lopen (2 x 30 km). De weersvooruitzichten waren gunstig dus vooruit met de geit!

zaterdag zware jongens
Op zaterdagochtend zochten we elkaar op en beslisten we ter plekke waarheen de wandelreis vandaag zou gaan. Naar Dordrecht (de Dubbeldamse polder om precies te zijn). We waren daar al meer geweest maar wat mooi is …..
Al snel kwamen we bij een stukje puur natuur aan. Toen we buitengewoon relaxt door deze Nederlandse jungle liepen, zagen we opeens een groep mensen die greppels aan het graven waren tussen rijen knotwilgen.

En dat op zaterdagochtend om half negen, dat is wel heel bijzonder vonden wij. Er op af dus! Een jongen leunde nonchalant op zijn schop. “Hallo, vraagje: zijn jullie van een natuurorganisatie?” vroeg Heinrich. “Euh, nee, wij hebben taakstraf”, antwoordde de jongen enigszins veront-schuldigend.

Toen we dat hoorden deinsden we even terug. We hadden wel eens in de krant gelezen dat rechters taakstraffen uitdeelden, maar in welke gevallen was ons niet altijd duidelijk. Voor diefstal? Oude dames de stuipen op het lijf gejaagd. Of … erger? Wat zouden deze nog jonge jongens op hun kerfstok hebben?, vroegen wij ons af. “Goh, … dat … euh …hadden we niet verwacht, bijzonder”, zei Fred op een rustige en veilige toon. En niet zonder reden. (We wisten immers dat je datgene van iemand terug krijgt, wat je zelf aan die ander geeft.) En … deze jongen had een enorme grote schop in zijn handen, en wij niet! We vroegen belangstellend waarom hij en de anderen tot een taakstraf waren veroordeeld. “Ik heb de Van Brienenoordbrug met graffiti beklad. Nog geen eens twee vierkante meter maar de rechter had daar helemaal geen boodschap aan”. “Jammer zeg” zeiden we quasi-medelevend. We keken elkaar aan en kregen een benauwd gevoel: wegwezen hier en snel ook! “see you” zeiden we populair. “Ja dag hoor”, zei de jongen en hij ging weer verder met het leunen op zijn schop. Omdat we morgen naar Rotterdam zouden lopen, zouden we gelijk even polshoogte nemen bij de Van Brienenoordbrug. We wilden met eigen ogen aanschouwen waar deze zware jongen de boel had besmeurd. Toen we onze weg vervolgden kwamen we na nog geen vijftig meter een ijstentje tegen. Een ijstent met terras midden in de bush. Het moet niet gekker worden!


Ons oog viel op een bordje boven de ijskaart. Dit was niet zomaar een ijsboerke maar een slimme zakenman!

Hij geeft zijn klanten bloedhete koffie en op het moment dat de brandblaar zich al op de tong gaat vormen, vraagt hij u vriendelijk doch indringend: “IJsje?”.
Een uurtje later kwamen we bij De Viersprong aan. Een alleraardigst horecatentje wisten wij uit ervaring. We hadden trek in een cappuccino maar helaas … een bordje gaf aan dat de tent vandaag pas om 12 uur openging. Dan maar een bakkie en een gevulde koek bij een benzinepomp scoren.

zondag de Red Baron uuhhh … Red Bull

Vandaag zouden we de Red Bull Airrace bezoeken. We namen de route via Ridderkerk en kwamen al snel over de Van Brienenoordbrug. Warempel! De twee vierkante meter met graffiti was nog steeds aanwezig. Het verhaal van het boefje van gisteren klopte dus.

plaats delict

Nadat we de Van Brienenoord over waren, liepen we naar de Maasboulevard. Bij paalnummer 40 vonden we een mooi plekje langs de kade. We waren niet de enigen die kwamen kijken.


ook op het water veel publiek

Om drie uur kwam het eerste vliegtuigje aangevlogen en ging rakelings onder de Erasmusbrug door. De piloot haalde vervolgens bijzondere capriolen uit en vloog weer terug de Erasmusbrug onder door. Dat ging zo een uurtje door. Het viel niet mee om die vliegtuigjes te fotograferen zo snel en klein waren ze.

O ja, winnaar van de Air Race is de Amerikaan Mike Mangold geworden. Wilt u meer weten kijk dan hier.

Wil je zelf eens met vliegtuigjes spelen klik dan hier.

Na het spektakel voeren we met de Fastferry terug naar Dordrecht en namen de waterbus naar Papendrecht. Nog net voor een regenbui waren we thuis. Dit weekend kunnen we weer zestig kilometer op de lat bijschrijven. Appeltje eitje. Over twee weken lopen we 2 x veertig kilometer.

In onze log van 13 maart 2005 (even naar beneden scrollen) hadden we u de mogelijke aanwezigheid van de heikikker gemeld, nabij de wijk Oostpolder in Papendrecht. De heikikker is een bedreigde diersoort die door zijn aanwezigheid al op verschillende plekken in Nederland heeft gezorgd voor vertraging of zelfs afstel van bouwprojecten(!). TV Rijnmond de regionale televisiezender meldt vanavond op haar site dat er zo’n 500 heikikkers in Papendrecht zijn aangetroffen!

Zou er nu iemand peentjes zweten op het gemeentehuis?

de vermaledijde heikikker

Vanochtend waren we weer vroeg op pad. De koperen ploert stond zowaar al aan de blauwe hemel. Het was een graadje of 24 met een lekkere koele wind. Kortom heerlijk weer! Om half acht vetrokken we richting Oud-Alblas (de zogenaamde Pepersteeg in). Halverwege deze steeg zagen we een voor ons onbekend startpunt voor het Kortlandpad. De trouwe lezers weten inmiddels dat we deze route voor een deel al eerder hebben gelopen (zie onze log van 2 februari 2005) maar vandaag hebben we over een compleet nieuw stuk gelopen.

Op dit pad zagen we onderweg veel hazen en allerlei weidevogels. Halverwege het pad werden we zowaar “aangevallen” door een meerkoet. We waren blijkbaar te dicht bij haar nest gekomen.

Dit pad is trouwens dik gesubsidieerd door de EOGFL(?!), onderdeel van de Europese Unie.

Vervolgens liepen we naar Nieuw-Lekkerland. Ook daar namen we een natuurpad dat naar het molengebied van Kinderdijk leidde. Dit wereldberoemde gebied kent u vast wel van een bezoekje of van ansichtkaarten.

Toen we zo door het molengebied liepen zagen we een dame die het kennelijk aan de stok had met een ijscoman. We vingen op dat ze er van baalde dat de ijscoman zijn auto xe9n ijskar op de openbare weg had geparkeerd. Daar moesten we meer van weten! We hielden in, bukten en knoopten – truc om tijd te rekken – opnieuw onze schoenveters vast. De dame vertrok uiteindelijk en wij liepen op de ijscoman af. “Hoe is tie?” vroeg Fred. “Ik word er echt lyrisch en Gallisch van”, zei de ijscoman. “Wat is er dan?” vroeg Heinrich begripvol.

“Zie je die auto’s daar? Ze hebben hierachter een feestje van IHC en die gasten hebben hun auto’s op mijn standplaats geparkeerd!”, foeterde de ijscoman. Ik sta hier al twaalf jaar want ik pacht dat van het Hoogheemraadschap. En ik moet vandaag dus maar op de weg gaan staan. Ik word er echt lyrisch en Gallisch van”. “Euh, … heel vervelend voor u hoor. Echt! Maar wat u nu zegt kan helemaal niet”, zeiden wij. U bedoelt dat u op dit moment Gallisch bent. Of te wel u baalt heel erg. En mocht u bijvoorbeeld vandaag een leuke omzet draaien dan wordt u hier waarschijnlijk lyrisch van of te wel heel enthousiast … begrijpt u”. De ijsman keek alsof hij (ijs)water zag branden. We kochten een lekker ijsje bij deze aardige man en liepen verder. Om precies te zijn namen we een stuk van het Floris V pad richting Alblasserdam. Geloof het of niet maar wat zagen we na ongeveer honderd meter staan … Juist! De partytent van IHC.

We liepen maar snel door en genoten ondertussen van ons ijsje. In Alblasserdam aangekomen namen we via de brug de oversteek naar Hendrik-Ido-Ambacht en Zwijndrecht. Hier namen we de Waterbus naar de Hooikade in Dordrecht. Daar was langs de rivieroevers warempel het festijn “Toeterade op kade” aan de gang.

Allerlei blaaskapellen vertoonden hier hun kunsten. Erg gezellig. We namen een colaatje (liever hadden we een biertje genomen maar we hadden nog een flink stuk te gaan) en lieten ons even meeslepen door de vrolijke klanken. Vervolgens namen we met de Waterbus de oversteek naar Papendrecht en liepen verder naar huis. Vandaag hebben we toch maar weer mooi 40 kilometer op de lat kunnen bijschrijven!

De organisatie van de Nijmeegse Vierdaagsemarsen waarschuwt tegen het kopen van kaartjes voor het evenement per internet. Alle kaartjes zijn inmiddels van de hand, maar sommige worden te koop aangeboden op websites als ebay.nl en marktplaats.nl. Wie wordt gepakt met een startbewijs van een ander mag niet meedoen, zegt woordvoerder Andrxe9 Sonneville.

Met de Vierdaagse, die dit jaar voor de 89e keer wordt gelopen, mogen 45 duizend mensen meedoen. Er zijn 47.500 startbewijzen uitgegeven. Sonneville: “Uit ervaring weten we dat een gedeelte niet komt opdagen, zodat we de limiet die de gemeente ons stelt niet wordt overschreden.”
Om te voorkomen dat alsnog teveel mensen komen opdagen, wordt de internethandel een halt toegeroepen. De organisatie heeft met websites afspraken gemaakt. Wordt een startbewijs aangeboden, dan halen de beheerders die er vanaf.
“Logisch, want anders bieden ze gebakken lucht aan”, zegt Sonneville. De kaartjes staan volgens haar op naam van de koper en mogen niet worden doorverkocht. “Wie het koopt, heeft er dus niets aan.” Op marktplaats.nl zijn verschillende aanbiedingen te vinden, waarvan sommige al dagen op de website staan.
Sonneville raadt deelnemers aan hun legitimatiebewijs mee te nemen. Voor aanvang wordt steekproefsgewijs gecontroleerd. “Mensen moeten kunnen aantonen dat zij de rechtmatige eigenaar zijn, anders mogen ze niet meelopen.”

[Copyright 2005, Novum]